در مورد اقدام پژوهی دیدگاه های متنوعی وجود دارد و از آن تعاریف متعددی صورت گرفته است که به برخی از دیدگاه ها و تعاریف که در سال های 2010-1947 ارائه شده است اشاره می شود:

اقدام پژوهی فرایند مارپیچی 3 مرحله ای برنامه ریزی، فعالیت (اقدام) و حقیقیت یابی درباره فعالیت های آموزشی معلمان است (کورت لوین،1947).

اقدام پژوهی،کوشش جمعی جهت بررسی مشکلات عینی به صورت علمی به قصد هدایت، تصحیح و ارزشیابی فعالیت های آموزشی است (کوری، 1955).

در اقدام پژوهی فرد علاقمند به تحقیق یا بررسی درباره مردم است (ریزن و روانک، 1981).

اقدام پژوهی، نوعی از تحقیق خود بازتابی است که افراد درگیر در موقعیت های اجتماعی جهت بهبود عقلانیت و حقانیت فعالیت هایشان به کار می برند (کار و کمیس، 1986).

اقدام پژوهی یک تحقیق تشریک مساعانه است که منجر به ایجاد گروه های کاری خود انتقادی می شود که در آن بدون پیش داوری به بررسی عقایدمان درباره کارمان و اصلاح و بهبود فعالیت هایمان می پردازیم (کارسون، کارنوس، اسمیت و ریپلی،1989)

اقدام پژوهی در آموزش و پرورش، بررسی فعالیت های اجرا شده در مدرسه به منظور بهبود فعالیت های آموزشی است (گلیک من،1992)

تمرکز اقدام پژوهی، مشخص کردن مشکلات مردم به صورت عملی و ارائه راه حل های کاربردی و ایجاد تغییر به منظور بهبود وضعیت است. (مایر،2000)

اقدام پژوهی فعالیت خودبازتابی برنامه ریزی شده برای بهبود مدرسه است و شامل تأمل، تحلیل و کاربرد نتایج و اقدامات است. (هاوارد و ایک هارد، 2004)

جیمز و جان (2005) پژوهش عملی را یکی از راه های متنوع برای دانستن در حوزه تعلیم و تربیت ذکر می کند. از دیدگاه ایشان پژوهش عملی فرایندی نظامدار است که طی آن پژوهشگر برای درک، توصیف، پیش بینی یا کنترل پدیده های آموزشی، اطلاعات مورد نیاز را گردآوری، تحلیل و تفسیر می کند.

کوهن و مانیون (2007) نیز در تعریف مشابه دیگری، پژوهش عملی را کاربرد روش های علمی به منظور مطالعه ی تدریس و یادگیری در درون نظام رسمی معرفی می کنند که با تبیین مفاهیم مرتبط با آن ها صورت می پذیرد. ارزش ویژه پژوهش عملی در توسعه توانایی های عوامل آموزشی است که با تولید و در دسترس ساختن انواع آگاهی های مورد نیاز آن ها پیرامون موضوعات آموزش و پرورش صورت می پذیرد. از دیدگاه راولی (2009) ، اقدام پژوهی دربرگیرنده گردآوری و تحلیل اطلاعات برای بهبود دانش و عمل آموزشی است.

زوبر اسکریت و پری (2010) بیان می دارند در اصل، اقدام پژوهی رویکردی موضعی برای حل مسئله ای ملموس است که در یک وضعیت اضطراری قرار گرفته است. این بدان معناست که در حد مطلوب، این فرایند، گام به گام و به طور مداوم طی مراحل مختلف زمانی با سازوکارهای متفاوتی نظارت می شود (برای مثال پرسشنامه ها، یادداشت های روزانه، مصاحبه ها و تحقیق های موردی). بنابراین پی گیری بازخوردها، ممکن است به پیامدهایی مانند اصلاحات، سازگاری، تغییرات جهت دار یا باز تعریف برخی اقدامات تعبیر شود تا به یک سری کاربردهای پایدار دست یافت و این کاربردها به برخی فرصت های محدود در آینده منتهی نشوند.

واژه اقدام پژوهی از دو کلمه اقدام وپژوهش تشکیل شده است. معنی دار بودن چنین ترکیبی از اقدام و پژوهش مستلزم آن است که اقدام مورد نظر مداوم، مطلوب، متعهدانه، مشتاقانه وبا هیجان بوده و پژوهش مورد نظر قابل بررسی، سنجش پذیر، ساختار یافته، همراه با ارائه دلیل وگواه و منظم باشد. (پاسی و پاسی، 2003)

اقدام پژوهی در گستره تقسیم بندی روش های تحقیق ذیلِ روش های مختلط قرار می گیرد (کرسول،2002). مانند سایر روش های مختلط تحقیق، در اقدام پژوهی هم از داده های کمی و هم از داده های کیفی جهت تبیین پدیده ها بهره گرفته می شود.

اقدام پژوهی توسط افرادی که در فرایند تعلیم و تربیت درگیر هستند به منظور بهبود فرایند های تعلیم و تربیت انجام می شود. در واقع طرح های اقدام پژوهی، شیوه های منظمی هستند که به وسیله معلمین (یا سایر افراد درگیر در آموزش) جهت بهبود روش های اداره محیط آموزشی، شیوه های تدریس و چگونگی یادگیری دانش آموزان به کار برده می شود.